Οι μπότες πεζοπορίας μου

Οι μπότες πεζοπορίας μου

Οι μπότες πεζοπορίας μου

Έχω αυτή τη συνήθεια: κάθε φορά που αγοράζω καινούργιες μπότες πεζοπορίας, κρεμάω τις παλιές σ’ έναν τοίχο του σπιτιού μου. Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο δεν ξεχνώ τις ωραίες στιγμές που έχουν περάσει αλλά έχω και μια συνεχή υπενθύμιση των σημαντικών ασχολιών που πραγματικά μου αρέσει να έχω: να επιστρέφω στη φύση και να μη σταματώ να περπατώ μέσα σ’ αυτήν. Έτσι, όπως όταν φυλλομετρώ παλιά άλμπουμ φωτογραφιών, τα γερασμένα τους εξώφυλλα μου θυμίζουν πολλές ιστορίες.

Αλλά μην ανησυχείτε, δεν έχω ακόμα γεμίσει όλους τους τοίχους με μπότες πεζοπορίας, επειδή η αγάπη μου για πεζοπορία ξεκίνησε εσχάτως. Καθώς μεγάλωνα σε μια βιομηχανική περιοχή, η πεζοπορία και η ανακάλυψη της φύσης δεν ήταν πραγματικά στην ημερήσια διάταξη για δραστηριότητες του Σαββατοκύριακου. Κι’ όταν περνούσα τις καλοκαιρινές διακοπές με τους γονείς μου στην Αυστρία, οι εκδρομές πεζοπορίας ήταν περισσότερο μια υποχρέωση παρά ένα συναρπαστικό γεγονός.

Μόνο αργότερα, και πάλι στην Αυστρία, κόλλησα με την πεζοπορία. Ήταν και σύμπτωση και παρενέργεια της αγάπης μου για το σκι. Ήταν εκεί πάνω στην πίστα του σκι – με τη φύση καλυμμένη από το χιόνι, τον μπλε ουρανό και το σφύριγμα του ανέμου μιας γρήγορης κατάβασης, που το κάλεσμα των βουνών με κυρίεψε … και από τότε δεν με αφήνει να φύγω.

Άρχισα να διερωτώμαι. Πώς μοιάζει αυτό το τοπίο, όταν όλο το χιόνι έχει λιώσει; Τι θα μπορούσα να δω, αν είχα την ευκαιρία να ανέβω με τα πόδια σ’ εκείνο το βουνό που τώρα σκαρφαλώνω τόσο εύκολα με ένα λιφτ του σκι; Αν και ήμουν λίγο φοβισμένη από το μεγαλείο των βουνών και την τραχύτητά τους, ήμουν πρόθυμη να τα ανακαλύψω. Και κράτησα την υπόσχεσή μου. Επέστρεψα το επόμενο καλοκαίρι, έκανα αίτηση για ένα μάθημα αναρρίχησης και μπήκα σ’ έναν νέο κόσμο. Κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου, ενώ άλλοι έπιναν δροσερά ποτά στην παραλία σε θερμοκρασία 30 βαθμών, περπατώντας με σαγιονάρες, εγώ φορούσα ένα χοντρό fleece σακάκι, χειμωνιάτικες κάλτσες και ανθεκτικές μπότες πεζοπορίας κάθε μέρα.

Για τις επόμενες 10 ημέρες έμαθα πώς να περπατώ σ’ έναν παγετώνα, πώς να σκαρφαλώνω σε βράχους ή πώς να κατεβαίνω σε μια χαράδρα με ένα σχοινί. Ήταν μια πρόκληση – ψυχικά και σωματικά – και ήταν πολύ προφανές ότι ο εγκέφαλός μου, το σώμα μου και ειδικά τα πόδια μου έπρεπε να προσαρμοστούν σε αυτή τη νέα εκπαίδευση. Πολύ συχνά ήθελα να τα παρατήσω, αλλά ο οδηγός, ένας γκρινιάρης Αυστριακός, που είχε ζήσει όλη του τη ζωή σ’αυτά τα βουνά, μου υποσχέθηκε: «Θα σε πάω εκεί πάνω. Μην ανησυχείς. Θα τα καταφέρεις.” Και είχε δίκιο. Βρίζοντας, εξαντλημένη, με κομμένη την ανάσα τον ακολούθησα σε διάφορες βουνοκορφές – και πάντα ανταμείφτηκα με εκπληκτική φυσική ομορφιά. Αυτός ο τύπος μου έμαθε πολλά, αλλά ίσως το πιο σημαντικό ήταν: μην τα παρατάς, γιατί κάτι όμορφο μπορεί να σε περιμένει.

Εκείνη την εποχή, έμαθα επίσης να αγαπώ την παρέα των πεζοπόρων – πραγματικών πεζοπόρων – το είδος των ανθρώπων που έχουν αυτή τη φυσική ευκολία να βρίσκουν τον δρόμο τους σε τραχιά εδάφη. Αυτοί, που μπορούν να διαβάσουν τα βράχια και τα ποτάμια, αυτοί που δεν μιλούν πολύ, αλλά που γνωρίζουν καλά τη φυσική τους κατάσταση και αγκαλιάζουν την ομορφιά του περιβάλλοντός τους με ένα αμυδρό χαμόγελο στο πρόσωπό τους. Εκείνοι που προτιμούν τη φύση από την ψεύτικη παρέα και που μπορούν να σας κοροϊδέψουν απλά σηκώνοντας τα φρύδια τους. Τους θαυμάζω, όταν κάνουν αυτές τις σύντομες και απλές ανακοινώσεις: “Αύριο θα πάμε για πεζοπορία”.   Έχοντας τους στο πλευρό μου, νιώθω καθησυχασμένη και μερικές φορές αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να ξέρω.

Από τότε οι μπότες πεζοπορίας μου έγιναν τα αγαπημένα μου παπούτσια και τα βουνά τα μέρη που πρέπει να πάω όταν χρειάζομαι καταφύγιο και σιωπή. Είναι το καλύτερο φάρμακό μου, όταν πρέπει να καθαρίσω το μυαλό μου, όταν νιώθω χαμένη και χρειάζομαι προσανατολισμό. Αυτά τα παπούτσια ταιριάζουν όμορφα στα πόδια μου, μου δίνουν μια καλή βάση και με συνδέουν με τη γη έτσι ώστε να αισθάνομαι ασφαλής.

Μερικές φορές αυτή η “γείωση” είναι απολύτως απαραίτητη. Θυμάμαι ιδιαίτερα ένα ζευγάρι μπλε μπότες πεζοπορίας. Με συνόδευσαν σε δύσκολες στιγμές όταν πάλευα με τον καρκίνο και ο κόσμος μου ανατράπηκε. Κάθε μέρα, όταν μπορούσα να τις φορέσω και να πάω μια μικρή βόλτα στο κοντινό δάσος, ήμουν σε θέση να γιορτάσω μια νίκη. Ήταν εκεί όταν φώναξα δυνατά στα δέντρα: “Είμαι ακόμα εδώ. Θέλω να ζήσω. Θα τα καταφέρω”. Ήταν εκεί την πρώτη μέρα που ξεφορτώθηκα την περούκα μου και περήφανα γύρισα για να δείξω τα “πρόσφατα ανεπτυγμένα” μαλλιά μου, αυτό το μαλακό χνούδι, πάνω στο φαλακρό κεφάλι μου. Με παρηγορούσαν, όταν περπατούσα για εβδομάδες μέσα από τον Μέλανα Δρυμό προσπαθώντας να πάρω πίσω τη σωματική μου δύναμη και να βρω μια νέα προοπτική στη ζωή μου.

Και τώρα κρέμονται σ’ αυτόν τον τοίχο. Παρόλο που φαίνονται τόσο ασήμαντες, μεταφέρουν ένα βαρύ φορτίο αναμνήσεων και αλλαγής παιχνιδιού στη ζωή μου. Είναι πολύτιμες. Δεν υπάρχει περίπτωση να τις χαρίσω… και ποιος, παρεμπιπτόντως, θα ήθελε να περπατήσει με αυτές τις μπότες;

Και τώρα: οι μπεζ μου! Πόσο τις αγαπώ! Δεν είναι μόνο το επόμενο ζευγάρι μπότες πεζοπορίας. Είναι οι άμεσες συνέπειες προηγούμενων ζευγών και εμπειριών. Με έκαναν να ανακαλύψω την Ικαρία και το ίδιο με τις μπλε, είδαν πολλές από τις προκλήσεις που αντιμετωπίζω σ’ αυτό το νησί. Αλλά είναι επίσης εκεί, όταν κάθομαι σε ένα βράχο, απολαμβάνοντας το όμορφο τοπίο γύρω μου.

Αυτές οι μπότες με οδήγησαν στο επόμενο επίπεδο πεζοπορίας. Μαζί τους μαθαίνω πώς να καθαρίζω ένα μονοπάτι πεζοπορίας, πώς να χρησιμοποιώ πριόνια για να κόβω κλαδιά για να καθαρίσω το δρόμο και μου διδάσκουν υπομονή ενώ ζωγραφίζω ατελείωτες κόκκινες και άσπρες κουκίδες σε βράχους και δέντρα για να σημαδέψω τα μονοπάτια. Αυτές οι μπότες με σύστησαν σε νέους ανθρώπους, και μαζί μπορέσαμε να ακολουθήσουμε εκείνους που είναι πρόθυμοι να μας καθοδηγήσουν μέσα από το τραχύ τοπίο αυτού του νησιού για να ανακαλύψουμε την εσωτερική και κρυμμένη ομορφιά του. Εκτιμώ αυτές τις εμπειρίες. Πολύτιμες αναμνήσεις συνδέονται μαζί τους. Και τα διδάγματα που αντλήθηκαν.

Έτσι, οι μπότες πεζοπορίας μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλά παπούτσια. Είναι φάρμακα, είναι σύμβολο μιας διαφορετικής νοοτροπίας, γιατί μαζί τους ανακαλύπτεις τη φύση και τα βράχια και -συνήθως- δεν τα φοράς στην πίστα σε ένα παραλιακό μπαρ. Για να μην πολυλογώ, απ’ ό,τι κατάλαβα, οι μπότες πεζοπορίας μπορούν να δώσουν μεγάλο περιθώριο για σκέψη.

Παίρνετε ήδη μια απόφαση όταν τις αγοράζετε για το πού και πώς θα τις  χρησιμοποιήσετε: Σε ένα εύκολο έδαφος ή σε ένα δύσκολο; Είστε έτοιμοι για μεγάλες αποστάσεις ή μόνο για μικρές; Οι απαντήσεις θα σας βάλουν στο μονοπάτι που θα περπατήσετε και θα σας οδηγήσουν στις αντίστοιχες εμπειρίες. Οπότε, προσέχετε με τις επιλογές σας. Βλέποντας τα διαφορετικά ζευγάρια μπότες πεζοπορίας στον τοίχο μου είμαι σε θέση να πω ότι είμαι περήφανη για τις επιλογές μου. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν, και με πήγαν εδώ που είμαι σήμερα.

Γι’ αυτό μην ανησυχείς την επόμενη φορά που θα επισκεφτώ το σπίτι σου και σου ζητήσω να μου δείξεις τις μπότες πεζοπορίας σου. Μπορεί απλά να είναι η περιέργειά μου που με κάνει να θέλω να μάθω περισσότερα για σένα, γιατί όπως λέγεται, “δείξε μου τις μπότες πεζοπορίας σου και θα σου πω ποιος είσαι”.

 

(@ Birgit_Urban)